Noortje weblOgg

Al sinds december hangt er een draad met pinda's in m'n tuin en her en der verspreid hangen vetbollen. Niet dat die fijn opgepeuzeld worden door de vogels. Nee hoor, ze worden nauwelijks aangeraakt. In een poging vogels in mijn tuin te krijgen, doe ik onaardig tegen de buurpoes, heb ik overal beschutte plekjes, een vogelvoederplank en water staan. Zonder resultaat. Af en toe landde er wel een dikke duif, maar dat is een rat met vleugels dus die telt niet. Maar de aanhouder wint: deze week oogste ik voor het eerst echt succes.

Een kleine merel hipte rond in de tuin. Ik kreeg het idee dat hij iets had, vliegen wilde hij niet en hij kwam verdacht dichtbij. Eerst zat hij op de trapper van mijn fiets een beetje te piepen. Daarna op een tuinstoel. Ik vond het eerst nog wel gezellig, maar nadat ik overal vogelpoep constateerde niet meer zo. Vanmorgen zat hij op de tuinbank. Daar lagen oorspronkelijk kussens op maar ook die waren inmiddels voorzien van witte vlekken. Ik joeg de vogel dus weg, maar die fladderde heel onhandig de klimop in. Toen ik weg liep, ging hij snel weer terug naar de bank. Blijkbaar zat hij daar veilig voor de poes. Even later zag ik dat hij vanaf daar vooral een goed zicht had op zijn ouderlijknest in de boom, een paar meter hoger. Blijkbaar was hij eruit gevallen en kon ie niet meer terug. Moeder-merel was druk in de weer met hem voeden en hield een oogje in het zeil.

Even later deed hij weer een poging terug het nest in te komen. Wild fladderend vloog hij op om vervolgens tegen de schutting aan te knallen en naar beneden te tuimelen. Ik had ondertussen m'n moeder aan de telefoon: 'Oh oh, hij valt! Hij valt! Zou hij nog leven? Wat zielig!' 'Kijk dan ook niet', zei mijn moeder, 'zo is de wrede natuur'. Ik was toch bang dat hij dood was maar toen ik zojuist naar buiten keek, zag ik dat hij m'n bank alweer onder zat te poepen.

Iedere zichzelf respecterende columnist heeft al een keer over het WK geschreven. Ging het niet over de kleur oranje, dan wel over beesies of over de vraag of Robben wel weer op tijd hersteld zou zijn. En anders ging het over Wes en Yo of over het oranje jurkje waarin Sylie van der Vaart paradeerde. Zelfs Fokke en Sukke gaan gehuld in oranje en ook ik heb mijn brulshirt van de plank gehaald. Maar mijn vader spant de kroon. Normaal wil hij niets van voetbal horen. Hij heeft volgens mij nog nooit een hele wedstrijd achter elkaar gezien, is wars van de kleur oranje en weet niet eens wanneer het Nederlands elftal moet spelen. Tot vorige week. Vanuit zijn vakantie-adres in Griekenland belde hij: 'Weet je wat ik vandaag heb gedaan? Ik heb de wedstrijd Griekenland - Zuid-Korea gezien. En weet je welke wedstrijd mooi was? Die van de VS tegen Slovenië'. Hij had het nog net niet over 'onze jongens'.

Ik was met stomheid geslagen en vroeg me af of m'n vader teveel Griekse zon had gehad. Ik kijk alleen de wedstrijden die Nederland moet spelen en val dan rustig in slaap op de bank omdat ik het hele spel eigenlijk slaapverwekkend vind. Na het eerste doelpunt is de lol er voor mij vanaf en ga ik nog liever strijken dan dat ik nog een uur voor de buis moet zitten in m'n oranje shirt. Ik heb geen Bavaria jurkje aangeschaft, de oranje vissershoedjes die ik nog bleek te hebben worden alleen door mijn wederhelft gedragen en een vuvuzela heb ik nog nooit van dichtbij gezien. Ik ben inmiddels een beetje misselijk van de kleur oranje en klaar met voetbal in zijn geheel.

Gelukkig begint zaterdag de Tour de France, dan is de zomer pas echt begonnen.

Ik vind dat als je zo weinig blogt als ik de laatste tijd doe, je wel iets te melden moet hebben àls je dan schrijft. Ik heb dus maar even gewacht waar alle ontwikkelingen in mijn leven toe zouden leiden en nu het stof weer wat neer is gedaald, is het tijd om mijn nieuwtje wereldkundig te maken. Nee, m'n huis is niet verkocht, dat van mijn lief helaas ook nog niet, ik ben niet zwanger en ben ook niet gevraagd, maar: ik heb een nieuwe baan!!

Of beter gezegd: ik heb een nieuwe werkgever waar ik dezelfde baan zal gaan uitoefenen als ik nu ook al doe. Ik blijf advocaat maar ga voor een kleiner kantoor werken. Wel nog in de lichtstad, niet meer vijf minuten van mijn huis, andere cliënten, andere collega's en dat alles vier dagen per week.

Op mijn oude werkplek ben ik kilo's papier aan het weggooien, afscheid aan het nemen van de leuke collega's, aan het bedenken waar ik al die boeken ga laten die al die tijd in m'n boekenkast op kantoor stonden (3 verhuisdozen vol!) en aan het uitkijken naar die zee van vakantiedagen die ik nog op ga nemen. Als de mussen van het dak blijven vallen, start ik enorm bruin en met een kop vol sproeten op 1 augustus met m'n nieuwe baan.

Volgende keer schrijf ik over voetbal. Dat is voor iedereen weer interessant.