Noortje weblOgg

Mijn goede voornemens zijn altijd gedoemd om een vroege dood te sterven. Wellicht een gebrek aan motivatie. Of is het een kwestie van wel willen maar niet kunnen. Of waren het gewoon slechte voornemens. Voorlopig geen schoenen meer kopen was er zo eentje.

En zo zijn er meer. Zo vroeg (en kreeg) ik voor mijn verjaardag van mijn moeder dat ze zou stoppen met roken. Ik weet niet precies hoe lang ze het heeft volgehouden, maar feit is dat we nu 10 maanden verder zijn en dat ze weer vrolijk paft. Afvallen is ook alleen leuk in de eerste maand, weet ik uit ervaring. Dan beginnen de chocoladekoekjes je vanuit de kast toe te roepen. Mijn goede voornemen van vorige week was om vaker op de fiets naar m'n werk te gaan. Mits het niet regende natuurlijk en ik niet een te strak rokje aan had. Ook dit voornemen is niet tot uitvoering gekomen.

In week één waren m'n banden plat. Dus ik ging met de auto. M'n fiets (volgens vriendin E. de Ferrari onder de fietsen) heeft om een onduidelijke reden Franse ventielen. Bovendien is het een erfstuk van wijlen oom M. en dus al behoorlijk oud. Afgelopen zaterdag was ik zover dat ik door had hoe die Franse ventielen werden opgepompt. Vanmorgen volgde poging twee. Al toen ik mijn fiets door het huis naar de straat reed (dat moet je dus nóóit doen) liet ik hem uit m'n handen kletteren. Gevolg: een deuk in m'n parket. En toen ik daarna m'n tas achterop vast had gesnoerd, een geschikte jas had uitgezocht en uiteindelijk iets te laat op de fiets stapte,  deed ie het weer niet. Deze keer lag de ketting eraf. Even er terug op leggen bleek niet zo makkelijk. En dus stapte ik maar weer in de auto om de reis naar de andere kant van Eindhoven te aanvaarden. Maar misschien is het wel zo dat ik eigenlijk diep in m'n hart niet fietsend naar m'n nieuwe werk wil.

Het goede voornemen van deze week: voor m'n verjaardag een nieuwe fiets vragen. Eentje die wel altijd start.

Ik heb een maand nagenoeg alleen maar op slippers gelopen, de korte broek herontdekt en shirts gedragen met onduidelijke teksten. Ik heb uitgeslapen, in de tuin geklooid en de ideale huisvrouw uitgehangen. Maar ik heb nog lang niet genoeg boeken gelezen, m'n Italiaans nog niet opgepakt, ik ben nog lang niet klaar met niksen en volgens mij gaat de zon vanaf volgende week weer schijnen. Ik wilde nog over duizend dingen bloggen, een boek schrijven en met m'n moeder gaan lunchen.

Toch gaat morgenvroeg voor eerst sinds weken m'n wekker weer. Om zeven uur wel te verstaan, een onchristelijk vroeg tijdstip. Morgen trek ik weer een bloesje, rokje en m'n hakken aan. Ik zoek een jasje uit voor bij het rokje, moet zorgen voor een coupe die er niet al te verwaaid uitziet en ik ga m'n wettenbundels weer opsnorren. Vanaf morgen ben ik weer advocaat. Vanaf morgenochtend ga ik dagelijks opweg naar de andere kant van Eindhoven om daar de rechtzoekende bij te staan. Nieuwe collega's, een nieuwe kamer, nieuwe cliënten, nieuwe uitdagingen.

En hoezeer het idee van veel boeken lezen, het huishouden een beetje runnen en niet meer gaan werken me ook bevalt, ik ben er niet voor gemaakt. Ik word niet vrolijk van iedere avond koken, van naar de stomerij gaan en alle schoenen in huis laten verzolen. Ik ben bovendien een van de slechtste huisvrouwen die je kunt treffen want ik haat poetsen en doe dat dan ook met de Franse slag. Nadat ik op vrijdag de badkamer had gepoetst, deed vriendlief het zaterdag nog eens dunnetjes over. Je kan me dus beter een computer, een cliënt en een juridisch probleem geven, dan is iedereen beter af.

Ik heb een maand niet aan wetten, jurisprudentie, arresten en dagvaardingen gedacht. Ik hoop dat ik het nog kan.

Nog maar drie-en-een-half jaar geleden, in aanzienlijk minder vrolijke tijden dan nu, kocht ik een huis. Ik had altijd gedacht dat huis met de man van mijn dromen te kopen, maar toen deze man telkens niet beschikbaar bleek dacht ik 'fuck it' en ik kocht een huis in m'n eentje. Ik had ook een jaartje of wat langer kunnen wachten tot die man wel beschikbaar bleek, want dan was het nu niet zo geweest dat zowel mijn lief als ikzelf met een huis zaten te kijken. Maar omdat je nooit weet hoe het leven loopt en het natuurlijk ook nog tien jaar had kunnen duren voordat ik die ene man tegen zou zijn gekomen, vond ik mezelf toen heel verstandig, kocht ik op het hoogtepunt van de markt een huis en doe ik nu een poging twee huizen kwijt te raken. 

Ik was destijds zo rete trots toen ik dit huis had gekocht. Helemaal alleen gedaan. Alleen de onderhandelingen gevoerd, alleen een hypotheek afgesloten (oké, vooruit, met een beetje hulp van m'n ouders), alleen bedacht hoe ik de boel in zou gaan richten, alleen m'n zooi ingepakt, alleen een busje gehuurd, alleen toekomstplannen gemaakt. Ik was zeer content met mijn huis en met mezelf in het bijzonder. Maar nu is het tijd voor de volgende stap. Tijd om die zo gekoesterde zelfstandigheid weer een beetje te laten varen. Omdat het leven in de toekomst ligt en niet in het verleden.

M'n huisje staat te koop zodat ik samen met mijn kandidaat-verloofde iets anders, groters en mooiers kan kopen. Iets waar ons beider zooi in past, waarin je samen kunt koken zonder telkens een elleboog in je ribben te krijgen, waar er ruimte is voor schoenen en kleren en voor al ons keukengerei.

Vanmorgen heb ik hoogst persoonlijk het 'Te Koop'-bord aan m'n gevel gehangen en nu zit ik met spanning te wachten tot de makelaar belt dat er een eerste geïnteresseerde zich heeft gemeld en dat diegene bereid is blind de vraagprijs te betalen. Zojuist zag ik al iemand naar binnen loeren.