Noortje weblOgg

Over sommige dingen moet ik toch echt eens beter nadenken voordat ik ze tot uitvoer breng. Kijk, het is natuurlijk een waanzinnig goed idee om met een date naar de bioscoop te gaan. Fijn een beetje zitten in het donker, niet teveel praten, elkaars handje vasthouden, popcorn voeren, dat soort dingen. Een beetje een standaard date wellicht, maar toch: een goed idee.

Ik wilde dus naar de bios. En ik wilde naar een 3D-film. Ik ben niet zo van de hippe dingen en normaal gesproken loop ik altijd een paar maanden achter de trends aan. Zo ook nu. De film Avatar had ik niet gezien en van het fenomeen 3D-film had ik nauwelijks nog gehoord. Maar ik had wel gehoord dat Alice in Wonderland draaide. En ik ben een groot fan van Alice. Ik heb drie verschillende uitgaves van het verhaal, een boek met uitleg en alle andere boeken van Lewis Carroll. Want Alice in Wonderland is niet zomaar een verhaal. Het is filosofie van de bovenste plank. Ik wilde me best een avondje bezig houden met vragen als:  zijn wij niet allemaal getikt? Wie ben ik eigenlijk? Wat is zin en wat is onzin? En waarom kan je niet minder maar wel meer dan niets nemen (Op de vraag aan Alice door de Mad Hatter: Wil je nog meer thee? Alice: Ik kan niet meer thee nemen want ik heb nog niets gehad). Dus ik ging hip naar Alice in Wonderland in 3D. 

En wat doe je bij een eerste date? Je trekt je mooiste jurk aan, zorgt dat je haar goed zit, dat je lekker ruikt en dat je je benen hebt geschoren. Immers, je weet nooit hoe de avond zal eindigen. Maar ondanks deze zorgvuldige voorbereidingen zag ik er niet op m'n best uit. Ik durf zelfs te zeggen dat ik er belachelijk uitzag. Een 3D-film vereist namelijk een bril om alle special effects te kunnen zien. En dan bedoel ik niet zomaar een bril. En daar had ik geen rekening mee gehouden. Zo kwam het, dat ik op mijn eerste date met een soort duikbril op in de bios zat. Gelukkig zat de hele zaal vol duikbrillen en zag ook mijn date met zijn zwarte goggles er ronduit bespottelijk uit.

Het is natuurlijk gelul dat schrijvers alleen voor zichzelf schrijven. Ik kan niet geloven dat Connie Palmen nog een letter op papier zou zetten als ze zou weten dat niemand haar boeken zou kopen, dat Robert Vuijsje puur en alleen voor zichzelf heeft onderzocht of het willen nemen van enkel zwarte vrouwen wel of geen racisme is en dat Leon de Winter schrijft uit liefdadigheidsoverwegingen. Als schrijver wil je gewoon dat mensen je teksten lezen. Ik ben niet anders. En hoewel ik mijzelf eerder advocaat dan schrijver wil noemen, zou ik aan dit blog een stuk minder lol beleven als niemand mee zou lezen. Ook ik wil worden gezien. In de regel geldt: hoe meer lezers, hoe beter. Daarom wordt er op tientallen andere blogs, schildklier- en kankersites en zelfs op creablogs en kruissteekpatronensites naar mijn blog doorgelinkt.

In een poging mijn lezerspubliek te vergroten, stuurde ik twee maanden geleden een stukje op naar de Mr. (naar eigen zeggen: hèt magazine voor juristen). Ze zochten namelijk een nieuwe columnist voor het onderdeel 'dagboek van een stagiaire'. Dat leek me wel wat. Ik schreef immers nog niet eerder over mijn leven als advocaat-stagiaire en een gedrukt stukje tekst geeft weer een heel andere dimensie dan een weblog. Mijn stukje werd deze maand met vijf andere geselecteerd en online en in het magazine gepubliceerd. Degene die de meeste stemmen krijgt, mag vast voor Mr. gaan schrijven. De stukjes lezen? Klik dan hier.

Helaas is het allemaal anoniem, dus beroemd, rijk en onsterfelijk ga ik er niet mee worden.

Heb je een donorcodicil? Geef je bloed? Zit je bij de vrijwillige brandweer, geef je geld aan Jantje Beton/ de hartstichting/ KWF Kankerbestrijding of help je iedere dag een bejaarde oversteken? Heb je op alle vragen 'ja' geantwoord, dan val je in de categorie mensen die zonder meer naar de hemel gaan. Zo iemand als mijn geliefde. Ik hoor overigens niet bij deze mensen. Vroeger wel, toen hoorde ik bij de wereldverbeteraars en ging ik zo vaak mogelijk naar de bloedbank om een half litertje bloed achter te laten. Das war einmahl.

De tijden dat ik naar de bloedbank ging, daar stoere mannen flauw zag vallen bij het zien van een naald, een zuster tegen kwam die niet helemaal goed had geprikt en daardoor een straal bloed over zich heen kreeg, zijn voltooid verleden tijd.

En als ik dan daadwerkelijk bloed ging geven, werd er wel wat van me gevraagd. Het duurde altijd uren voordat je je door de vragenlijsten had heengeworsteld (heeft u de afgelopen 5 dagen een pijnstiller geslikt? Heeft u wel eens een spuit gedeeld? Komt u in aanraking met lammetjes/ geiten/ ander slachtvee?). Om vervolgens een tijd in de wachtkamer moeten gaan zitten waar je met lede ogen moest toezien hoe de plasma-donoren altijd voorrang kregen omdat zij vaker kwamen en daarom ontzien dienden te worden. Maar nadat je een half litertje rood goud had afgestaan, kreeg je soep, een broodje, gevulde koek en fruit. De dames van de soepvoorziening hadden overigens een uitstekend oog voor mensen die nog wel eens flauw konden gaan vallen na zo'n aftank-sessie. Toen ik ze desgevraagd mededeelde dat het met mij echt wel prima ging en ik 5 seconden later toch onderuit ging, stonden ze naast me om me op te vangen. 

Als schildklierloze mag ik niet meer geven, kanker is besmettelijk. Ik voel me buitengesloten. Inmiddels bestaat mijn bijdrage aan het bekeren van de ongelovigen.