Noortje weblOgg

Voor mijn gevoel duurde het eeuwen. Eerst zag je nog statistiekjes en zag je dat ik mijlenver voorlag op de rest. Toen waren de grafieken weg en had ik geen idee meer hoe ik het deed. Tot afgelopen zondag. Toen kreeg ik namelijk het verlossende mailtje van de eindredacteur van Mr. waarin hij mij meldde dat ik vanaf heden - samen met een andere dame - het onderdeel 'dagboek van een stagiaire' mag gaan verzorgen. Hoezee! In het komende tijdschrift word ik voorgesteld en daarna gaat het helemaal los.

Voor alle juristen onder ons: het abonnement is voor jullie gratis.

Ik kom uit Eindhoven, het Parijs van de Lage Landen. En met ouders die uit Maastricht of zelfs nog een stapje zuidelijker komen, hoorde ik vroeger zelden een harde 'g'. Mijn vader doceerde tijdens mijn eerste levensjaren Nederlands op een middelbare school en al het Brabantse accent dat in mijn uitspraak sloop, werd er met harde hand uitgeslagen. Figuurlijk natuurlijk. In Huize Ogg vond men praten met een Eindhovens accent 'Brabants tokkietok'. Dus niet zeggen 'Hedde gij dà bij' maar 'Heb je dat bij je' en geen 'Huh?!' maar in plaats daarvan 'Wat zegt u?'. Ik bracht bovendien zoveel tijd in Limburg door, dat mijn klasgenoten vroegen of ik daar ook vandaan kwam, want het zangerige ging er maar moeilijk uit.

Toch vond ik dat ik vooruit was gegaan in mijn uitspraak en dat het allemaal best was goed gekomen. In mijn eigen oren klonk ik ontzettend Nederlands. En bovendien bedacht ik dat het merendeel der Nederlands sprekenden met een zachte 'g' praat. Ik was dus normaal. Tot ik mijn lief tegenkwam, die naar mijn idee vooral Hoog-Nederlands bezigde. De Leidsche 'rrrr' en die 'ggggg' klonken me als mitrailleurvuur in m'n oren en ik kreeg op slag weer het idee dat ik een uit de klei getrokken provinciaal was. Vooral toen hij me corrigeerde als ik zei 'Ik ben om drie uur aangereden' en daarmee bedoelde dat ik om drie uur was weggereden. En als ik zei dat ik om zes uur was afgewerkt, keek hij heel bedenkelijk omdat hij dacht dat ik in een heel andere branche werkzaam was.

Maar al met al vond ik dat ik het best wel redelijk deed. Mijn lief en ik verstonden elkaar heel aardig, de miscommunicatie zat op andere vlakken en toen hij mijn vrienden ontmoette, hoefde ik maar sporadisch iets voor hem te vertalen. Bovendien: ik ben geen provinciaal maar een stadse, immers: geboren en getogen in de Lichtstad. Maar het gevoel fatsoenlijk Nederlands te spreken, was gisteren in een klap over. Gisteren kwam namelijk een 8 jarig meisje bij me eten. En toen ik me netjes had voorgesteld en de kamer uitliep, vroeg ze fluisterend aan haar vader: 'Is zij Belgisch?'.