Noortje weblOgg

Ik vind het goed om er principes op na te houden. Bijvoorbeeld 'ik zal niet liegen', 'nooit door de regen naar m'n werk fietsen', 'autoverkopers zijn niet te vertrouwen' of 'nooit fruit bij de warme maaltijd eten'. Je kan ze maar beter hebben en je leven ernaar inrichten. Een van mijn principes is dat een televisie niet in de slaapkamer thuis hoort. De slaapkamer is geschikt voor vele activiteiten, maar tv kijken is er daar niet een van. Gedurende mijn 31 levensjaren had ik dit principe in ere weten te houden. Naar volle tevredenheid overigens.

Maar mijn eenendertigste levensjaar zal de boeken ingaan als het jaar dat ik a) weer niet naar New York ging, b) Kluun zag en c) een tv in mijn slaapkamer toeliet. Natuurlijk was dat van die tv niet mijn idee (trouwens ook NYC en Kluun kwamen niet uit mijn koker), maar het idee van een man. Hoe kan het ook anders. Als het aan een vrouw had gelegen, was de slaapkamer een oase van rust gebleven, was het vliegtuig nooit uitgevonden en was baren niet zo pijnlijk geweest. Allemaal ideeën van een man. Maar aangezien ik mijn huis het merendeel van de tijd deel met een kerel en ik vond dat je ook eens concessies moet kunnen doen en iets nieuws moet proberen, stemde ik toe met een televisie. Het gevolg van ja-zeggen tegen die tv, was ook ja-zeggen tegen vier enorme gaten in mijn muur voor een draagsteun, ja-zeggen tegen tig kabels en ja-zeggen tegen een computer in de slaapkamer. Dat wist ik allemaal pas achteraf.

Maar ik klaag niet. De gaten in de muur zorgen voor kijkgenot vanuit bed, de kabels zorgen voor geluid en beeld en die computer zorgt ervoor dat er films gedownload kunnen worden en ik daardoor al het hele weekend de Lord of the Rings Trilogie aan het kijken ben. Ook de filmkeuze kwam van een man. Dat spreekt voor zich.

Mijn collega's en ik houden van taart. Zeker een keer per dag checken we de verjaardagskalender om te zien of onze behoefte binnen korte tijd bevredigd zal worden. Meestal is dat niet het geval, zo groot is onze afdeling niet. In de periodes tussen de verjaardagen in, praten we met elkaar over hoeveel zin we in taart hebben, welke taart we het liefste zouden eten, hoe lang we nog moeten wachten tot we weer taart gaan eten en dat het oneerlijk is dàt we zo lang moeten wachten.

Bovendien doen we alles om aan taart te komen. Iedere gelegenheid is een goede gelegenheid voor taart. Vinden wij van de zesde dan. Nieuwe auto? Taart! Zwanger? Taart! Nieuwe kantoornaam? Taart! Ook sloten collega T. en ik zo ooit een weddenschap over schoenen. Want naast de taartverslaving hebben wij beide ook een lichte schoenenverslaving. Degene die het eerste nieuwe schoenen zou kopen, moest de ander trakteren op taart. Als het nodig is, heb ik een ijzeren discipline, dus ik won. Dat was vorig jaar augustus. Ik wacht nog steeds op die overwinningstaart.

Toen ik dinsdag na mijn niet voltrokken reis naar NYC weer op kantoor arriveerde en zowel collega T. als roomy L. meldden dat ze zin in taart hadden, en ik natuurlijk vooral zielig was omdat ik weer op kantoor was, besloten we actie te ondernemen. We bestelden taart. Collega T. belde de beste bakker van Eindhoven en bestelde onder de voorwaarde dat de taart er binnen een uur zou zijn. We snakten naar taart. Binnen drie kwartier stond de bakker op de stoep. Wij blij, bakker blij. Collega's blij, want die kregen ook een (heel klein) stukje. Daarna verstopten we de taart zorgvuldig onder een stapel jurisprudentie, want delen wilden we eigenlijk niet.

Op dit moment had ik eigenlijk al aan de overkant moeten zitten. As we spreak zou ik een baseballwedstrijd bijwonen. Als het aan mij had gelegen had ik nu al m'n eerste hotdog gegeten en de eerste dollars door m'n vingers laten glijden. Maar van hogerhand is beslist dat het weer niet doorgaat. Ik weet het nu echt zeker: er rust geen zegen op mijn reisjes naar New York. Ik moet gewoon niet meer gaan en de hoop opgeven dat ik ooit nog de Atlantische Oceaan oversteek.

Ik was er zo zeker van dat ik het deze keer wel zou halen. Dat er geen verbroken relatie, kanker, ziektewet of andere futiliteiten tussen zouden komen. Ik had niet eens een annuleringsverzekering afgesloten want ik was zeker van mijn zaak. Hoe naïef. Ik zag donderdag de aswolk aankomen en dacht; dat waait wel over. Maar het werd vrijdag en zaterdagochtend in alle vroegte werd duidelijk dat mijn feestje niet door zou gaan. Mijn koffer stond voor niets gepakt bij de voordeur klaar, het stapeltje dollars zat zonder reden in mijn tas. Terwijl ik dit schrijf zit ik met licht verbrande armen op de bank omdat ik al twee dagen van de Eindhovense zon aan het genieten ben. Niet slecht, maar niet helemaal de bedoeling van dit weekend. De helft van mijn reisgezelschap is wel in de stad der steden beland. Vanuit Griekenland en Canada kon er blijkbaar wel worden gevlogen. Vraag is natuurlijk of zij straks naar huis kunnen en of ze leuke souvenirs voor me meenemen.

Maar nu ik er zo over nadenk, wordt het duidelijk dat ik dit over mezelf heb afgeroepen en dat het geheel mijn eigen schuld is dat ik morgen gewoon weer op kantoor zit. Had ik immers niet een jaar of 15 geleden geroepen dat ik een huwelijksreis wilde met een cruise naar NYC? Dat ik echt niet dat hele eind zou gaan vliegen? Zie je wel! Ik heb het aan mezelf te wijten. Zonder huwelijk, geen NYC. Ik ben vervloekt!