Noortje weblOgg

Het is wel bekend: ik heb een poes en poes logeert al sinds mensenheugenis bij m'n ouders. Poes heeft bij de oudjes namelijk meer aanspraak, krijgt op gezettere tijden te eten en meer knuffels dan ze bij mij in mijn ietwat onregelmatige leven zou krijgen. Het gaat dus goed met poes. Toen ze nog bij mij op de flat woonde, was ze nagenoeg onhandelbaar, maar het jagen op vogeltjes in een tuin doet wonderen voor haar karakter. Maar poes heeft wel een gebruiksaanwijzing. Lang over haar kop aaien staat garant voor krabben en kroelen op haar buik is definitely een no go. Tegen mannenstemmen en zware stappen kan ze niet (gevolg van een onfortuinlijk incident waarbij ze werd ingemetseld in een muur door de klusjesman), maar verder is ze heel lief.

Deze week zijn mijn ouders op vakantie. En om het huis enigszins bewoond eruit te laten zien, ga ik braaf iedere dag even langs. Ik kijk of de plantjes water nodig hebben, haal de brievenbus leeg en ruim de vaatwasser uit. Het spreekt voor zich dat de poes extreem zielig is, zo alleen. Iedere avond geef ik haar dus eten, mag ze even buiten spelen en krijgt ze een knuffel. Dol van vreugde staat poes bij de voordeur te dansen zodra ze me hoort aankomen. Wild kwispelend draait ze om m'n benen terwijl ik bezig ben met brokjes, blikjes en vers water. Vandaag kon ik echter niet wegens drukke bezigheden. Daarom ging kandidaat-verloofde P. de poes verzorgen. Gisteren was hij trouwens ook al geweest en had hij gemerkt dat de poes niet zo'n knuffelaar is. Toen hij vandaag het pand betrad, belde hij me eventje. Ik hoorde hem zeggen: 'Dag Za'. En ik hoorde een opgewonden gemauw. Even later hoorde ik iets dat op aai-geluiden leek en kort daarop een 'NEE, NIET ZO HÈ!!'. 'Gotver.... kut kat!'

Nu, een paar uur later, zit vriendlief nog steeds mopperend aan de tuintafel met een hand vol krassen en gaatjes van kleine scherpe tandjes. Tja, da pouzzz moet je niet zonder handschoentjes aanpakken.

Oké, over Stockholm had ik het dus. Ik had er even geen rekening mee gehouden dat ik daar dichter bij de poolcirkel zat dan thuis en dat het daarom langer licht zou zijn. Ideaal natuurlijk als je feitelijk maar twee dagen hebt om de stad te doorkruisen. Maar ik was ook vergeten dat de zon dus eerder op zou komen. Het feit dat onze hotelkamer witte gordijnen had, maakte dus dat ik om 6 uur al klaar wakker in m'n bed zat, m'n wederhelft wakker porde en aan de dag wilde beginnen. Voor iedereens welzijn sliep ik de nachten daarop met een sjaal over m'n ogen gebonden.

Wandelend door Stocky verwerd het Zweeds, bij gebrek aan begrip van de taal, tot een soort vredig gekabbel. Tijdens de dagen daar was het als achtergrondruis constant aanwezig. Alle woorden leken op elkaar en dus ik sloeg er verder geen acht meer op. Met m'n ogen dicht lig ik in een ouderwets koffiehuis te soezen op klanken die ik niet versta. Heerlijk, zo zou het vaker moeten zijn. Buiten is de regen en binnen lopen serveesters in witte schortjes rond om ons te voorzien van thee en echte Zweedse 'fika' (dat na tijden zoeken geen gebak met aardbeien bleek te zijn zoals op het plaatje in onze reisgids, maar gewoon het woord voor gebak). Naast die keurig gesteven witte schortjes, hebben de serveersters dreadlocks en dragen ze All Stars.

Want Stockholm is hip. Niet altijd mooi, maar wel altijd hip. Ik las laatst een blog over de Zweden die de legging helemaal ontdekt hebben en hem met alles weten te combineren. Ook met een kort shirt erop. Tijdens mijn verblijf in het hoge noorden kwam ik erachter dat inderdaad alles kan, als je er maar All Stars bij aan hebt. Want All Stars zijn the bomb. In een vlaag van stress en 'welke schoenen moet ik aan' had ik ook mijn groene paar van 15 jaar oud ingepakt en dat bleek een goede zet te zijn geweest. Het feit dat ze zo oud waren en ook nog onder de verf zaten, maakte dat ik überhip door de straten van Stocky liep. Dat ik verder een zakkige broek en dito shirt droeg, deed er niet meer toe: schoenen maken de vrouw.

Trouwens, dat hip zijn lukt niet alleen maar door het dragen van het juiste schoeisel. Als je er in Stockholm echt bij wilt horen, moet je daarnaast:

- een Iphone hebben;

- én daar constant mee bellen;

- én een man zijn;

- én achter een kinderwagen lopen.

Ik had dus nog een lange weg te gaan.

Ik ben al tijden bezig in de trilogie van Stieg Larsson terwijl ik eigenlijk niet van misdaadachtige thrillers houd. Toch lees ik de belevenissen van een ietwat ontspoord meisje en een oude journalist met veel plezier. Ik heb nog een half boek te gaan voordat ik mij weer kan richten op serieuze literatuur (zie het kopje 'lezen!' hier rechts). Het is nogal wat werk die trilogie; drie boeken van zeker een pagina of 600 per stuk. En dat in het Engels. Het vlot heel aardig, al is het niet helemaal mijn genre. Tussen de journalist en het meisje lopen nogal wat Hells Angels rond die niet terugschrikken voor een moord hier of daar en lustig in amphetamine handelen. Inmiddels weet ik vanalles over hun logo, de clubverbanden, de organisatiestructuur en hun leiders. Ze zijn uiteraard meedogenloos en in en in slecht.

Als ik in de rij sta om naar Stockholm (inmiddels al liefdevol omgedoopt tot Stocky)  te vliegen, zie ik verderop een groep Angels staan. Ze zijn met z'n achten en zien er indrukwekkend uit. Gehuld in leer, breed, op kistjes en met een gevederd doodshoofd op hun rug, hoop ik dat ze niet in hetzelfde vliegtuig zitten als ik. Allemaal zitten ze onder de tattoos. De mannen zijn kaal geschoren en dragen een zonnebril. De vrouwen zijn lelijk en doen qua lichaamsversiering niet voor de mannen onder. Ook zij blijken naar Stockholm te vliegen, ik voel me er dus niet helemaal gerust op. In mijn verbeelding vliegen Hells Angels nooit - of in ieder geval niet door de lucht - maar verkiezen zij immer de motor om zich te verplaatsen. Niet gehinderd door vooroordelen vroeg ik me af hoe ze hun wapens door de scanners gesmokkeld hadden en waar ze die kilo's drugs hadden gelaten. Ze komen in het vliegtuig vlakbij me te zitten. Het is druk en het vliegtuig is zo vol dat de handbagage in het gangpand moet staan. De Angels kunnen niet naast elkaar zitten maar verspreiden zich over het toestel. Ze zijn druk naar elkaar aan het gebaren en wijzen naar hun hoofd. Over de stoelen heen wordt vanalles uitgewisseld.

Een groep waarvan ik had verwacht dat ze luidruchtig zouden zijn en op luide toon met elkaar zou converseren, geeft - afgezien van al dat gewapper met die handen - de hele reis geen kik. Halverwege Eindhoven - Stockholm begint het me te dagen: ze zijn doof.