Noortje weblOgg

Het was zo ongeveer in een vorig leven dat ik kraanvogels in m'n huis had hangen. 1245 Waren het er en ze hingen aan een lange draad door m'n woonkamer. Het was bijna feestelijk. Bijna iedereen die ik kende, had eraan meegevouwen. M'n moeder in de auto, vriendin W. gebruikte oude bouwtekeningen, vriendin M-C maakte de mooiste van bijzonder papier en ikzelf vouwde van al het papier dat ik in handen kreeg. En hoewel het meisje dat er 1000 moest vouwen om te genezen het volgens de overlevering niet na kan vertellen, lijkt het bij mij wel te hebben geholpen. Ik ben er nog en alive 'n kicking. 

En de vogels zijn er ook nog. Want aangezien ik wat bijgelovig ben, durfde ik die 1245 vogels niet zomaar weg te doen. Ze hingen dus in de woonkamer, stonden daarna in een vaas op de vensterbank en lagen vervolgens in de garage op een hoop. Weggooien kon ik niet want daarmee zou ik bad carma over mezelf afroepen. Maar eigenlijk lagen die vogels vooral stof te verzamelen. Pas na drie jaar durfde ik het aan: ze moesten weg. Daarom besloot ik een vreugdevuurtje te stoken in het bijzijn van vrienden en ze daar allemaal op te gooien. En zo geschiedde. Gisterenavond werd er in mijn tuin een bbq gehouden en toen alle visjes, saté en stokbroden waren verorberd en nagenoeg mijn hele wijnvoorraad er doorheen was gegaan, was het tijd voor de vogels. In tien minuten waren ze weg, terwijl het vouwen waarschijnlijk het tienvoudige aan tijd had gekost. Het was een mooie fik.

Vouwen kan ik inmiddels blind in het donker, mocht het ooit weer nodig zijn.

Op vrijdag ben ik tegenwoordig vrij. Ik moet nog even m'n ritme vinden in de vierdaagse werkweek maar ik denk dat ik er erg snel aan kan wennen. Een beetje door de boekwinkel struinen is altijd een goede dagbesteding en ik ben van plan dat meer te gaan doen op vrijdagen. Omdat ik al een metertje boeken in de kast heb staan die nog gelezen moeten worden, beperk ik mijzelf in de boekenwinkel tot de tafel 'ramsj'. Boeken voor drie euro mogen mee naar huis. Op die tafel lag afgelopen vrijdag het boek 'Vochtige streken' van Charlotte Roche. Ik had er al iets over gehoord, maar niemand in mijn vriendenkring had het gelezen dus ik kon het niet lenen. Of, nu ik het boek zelf heb gelezen, vermoed ik dat ze niet durven toe te geven dat ze het hebben gelezen. Want het is een misselijkmakend boek. Waarschijnlijk loop ik weer achter de feiten aan door dit stukje proza pas 2 jaar na uitgave tot mij te nemen, maar eerlijk gezegd was de drie euro ook al wat aan de hoge kant.

Het boek zou de laatste taboes van ons tijdperk aan bod laten komen. 'Moedig, radicaal en provocatief rebelleert Charlotte Roche tegen hygiënegekte, de steriele esthetiek van de vrouwenbladen en de gestandaardiseerde omgang met seksualiteit en het vrouwenlijk lichaam'. Ik heb het boek uitgelezen, maar alleen omdat ik nog van de oude school ben en vind dat je ook moet afmaken waar je aan begonnen bent. Ik ben er het hele weekend misselijk geweest. Af en toe zat ik met een vertrokken gezicht te lezen. Ik wil niet weten dat je gebruikte tampons met een vriendin uitwisselt, eigen lichaamssappen al odeur gebruikt, een emmer braaksel achterover slaat omdat het zo'n zonde is van de drugs die er nog in drijven. Roche zelf zei in een tv-uitzending dat het goed 'ruk-materiaal' was. Het was geen porno, geen roman, het deed niets voor de vrouwenemancipatie, het was vlees noch vis. Het was inderdaad ruk. Ik wil best een beetje taboedoorbrekend lezen, maar dit waren geen taboes meer. Dit was gewoon ranzig.

Zoals een recensent opmerkte: "De titel 'vochtige streken' verwijst natuurlijk naar de vrouwelijke geslachtsdelen. Wat mij betreft het Roche het beter gewoon 'kut' kunnen noemen. Dat had mij deze hele recensie bespaard." Ik had het niet beter kunnen zeggen.