Noortje weblOgg

Wie is Noortje?

Vrouw, 31, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een vriend en een kat, advocaat, kijkt graag Grey's Anatomy en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen en kekke jurkjes, heeft in Maastricht gestudeerd, is dit jaar naar Berlijn, Riga en Stockholm geweest, gaat nog naar Italië, plant voorlopig geen reis naar New York en kweekt citroenen.

Wie is er online?

is/zijn hier ook.

Statistieken

Kraanvogels

totaalstand: 1245

Noor is blij dat ze een vrouw is

dinsdag 02 maart 2010

Voor mijn gevoel lag Letland zo ongeveer aan de andere kant van Rusland. Uren verwijderd van enige westerse beschaving. Maar met nog een kleine 900 km te gaan, zaten we net zo ver verwijderd van Moskou als van Berlijn. Met mijn westerse arrogantie verwachtte ik vrouwen gehuld in bontmantels, wodka drinkende mannen, veel beton, kapotte straten, zwerfhonden en als hoofdtoon grijs. Het was er allemaal. Maar verder bleek het in Riga te stikken van de hippe wijnbarretjes en de meest fantastische Jugendstil panden en is Riga in werkelijkheid maar twee uurtjes vliegen.

Tijdens mijn reis vielen vooral twee dingen op: de sneeuw en de mannen. Sneeuw was overvloedig aanwezig. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de sneeuw metersdik op de huizen en in de straten lag. Kinderen gingen op de slee naar school, ik vond mezelf enorm verstandig omdat ik mijn bergschoenen met grof profiel (en dito uiterlijk) had aangetrokken. Wel voelde ik me gedurende de hele reis nogal plomp omdat ik keek naar de Letse vrouwen die in hun kekke bontmanteltjes en op stiletto's over de kinderkopjes en door de sneeuw wandelden alsof het geen moeite kostte. Elegant, zoals altijd. Omdat de sneeuw ook meters hoog op de daken lag, donderde er geregeld zo'n pak sneeuw en ijs naar beneden. Vorige week was er een vrouw overleden nadat ze een paar kilo sneeuw op haar kop had gekregen. Vriendin E. en ik meden daarom de stoep en liepen midden op straat waarbij we de daken om ons heen nauwlettend in de gaten hielden.

Mannen waren er trouwens ook in overvloed. Buitenlandse mannen wel te verstaan. Al op het vliegveld stonden we versteld van het onnozele gebral van de mannen om ons heen. Zelfs om 4 uur 's ochtends bleek het al te gaan over vrouwen en auto's. Toen we om 10 uur 's ochtends in het hostel aankwamen kon ik het met zekerheid zeggen: we waren de enige vrouwelijke gasten. Het bleek dat Riga niet alleen het Parijs van het Noorden is, maar ook een zeer goede plaats om grote hoeveelheden bier tot je te nemen, een stripclub te bezoeken en vrouwen in de disco te scooren. We hadden dan ook verder geen last van deze mannen. Ze gingen op stap tot 5 uur, sliepen hun roes uit tot twee en gingen daarna door naar de volgende kroeg. Het hostel was een oase van rust, de stad was van ons.

Op de terugweg zat het vliegtuig vol met stinkende ongeschoren brakke kerels. Ik ben zo blij dat ik een vrouw ben. Nu nog die hakken.

Commentaar (2) Add Comment