Noortje weblOgg

Wie is Noortje?

Vrouw, 31, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een vriend en een kat, advocaat, kijkt graag Grey's Anatomy en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen en kekke jurkjes, heeft in Maastricht gestudeerd, is dit jaar naar Berlijn, Riga en Stockholm geweest, gaat nog naar Italië, plant voorlopig geen reis naar New York en kweekt citroenen.

Wie is er online?

is/zijn hier ook.

Statistieken

Kraanvogels

totaalstand: 1245

Noor ziet Kluun

zondag 31 januari 2010

Ik houd van lekker eten, maar uitgebreid koken doe ik zelden. Ik houd van een schoon huis, maar het schoonmaken besteed ik liever uit. Ik houd van goede boeken, maar aan de verering van schrijvers doe ik niet. Schrijvers zijn geen iconen, geen helden, geen mensen van wie je een handtekening gaat vragen. Vooruit, er is een uitzondering: Annie M.G. Maar aangezien haar een handtekening vragen niet tot de mogelijkheden behoort, blijf ik bij mijn punt dat schrijvers wereldvreemde mensen zijn die weinig daglicht verdragen en vooral op een kleine zolderkamer moeten zitten schrijven. De mens achter het boek hoef ik niet zo heel nodig te leren kennen. Alhoewel, als ik Tommy Wieringa tegen zou komen.... Maar goed. De schrijver als mens ken ik niet.

Tot dit weekend. Dit weekend bezocht ik namelijk met een medeblogger (zo kom je nog eens ergens) het boekenbal. Of eigenlijk Boek & Bal. Dat is dan net weer anders dan the real thing en waarschijnlijk iets minder hip. En bovendien vond het bal niet in Amsterdam plaats maar in het iets minder hippe Apeldoorn. Dit literaire feestje heeft mijn schrijverskennis enorm verrijkt. Ik zag Susan Smit, Esther Waij (ze kwam me vaag bekend voor maar bleek lang, lang, lang geleden in Medisch Centrum West te hebben gespeeld), Leon Verdonschot en mijn persoonlijke held: Kluun (hoor het cynisme). Ik leerde dat Susan Smit heks is, dat Esther haar boeken ziet als literatuur en ik hoorde schunnige limmericken. Oja, ik zag ook 'De Naald' in het echt, maar dat heeft weinig met boeken te maken.

Terug naar Kluun. Vier jaar geleden las ik zijn boeken, maar dat was meer vanuit een bovenmatige interesse in het fenomeen kanker en wat dat met je relatie kan doen. Net als de rest van Nederland vond ik hem een eikel, dapper, openhartig, rauw, ontroerend en humoristisch maar bovenal zwaar overgewaardeerd. Maar toen ik hoorde dat hij ook op het bal aanwezig zou zijn, wilde ik hem toch even zien en bij voorkeur even aanraken. En die vijf seconden waarin ik vol uitzicht op hem had, waren het hoogtepunt van mijn avond. Ik overwoog hem te vragen een handtekening in m'n decolleté te zetten, maar had helaas een coltrui aan.

Commentaar (0) Add Comment